หนุ่มตกงาน ไร้เงิน ตัดสินใจเดินเท้ากลับบ้านไปหาแม่

พอเขามาถึงแม่เลยได้ถาม แต่แม่ก้อลืมถามชื่อ/อายุของเขา. แม่รู้แต่เพียงว่า วันนี้เขาเดินมาจากแก้งคร้อจะไปเมืองเลยเพื่อไปหาแม่ สิ่งที่เขามีติดตัวคือหมอน1ใบกับผ้าห่มผืนเล็กๆในถุงพลาสติก ***เขาไม่มีมือถือที่จะโทรหาใคร*** เขาบอกว่าไม่มีงานทำ ไม่มีเงินพอซื้อข้าวกิน บางครั้งก้อกินข้าววัด เขาจะเอาเงินที่พอมีซื้ออาหารและน้ำระหว่าเดินทาง เขาเลยอยากจะกลับบ้านไปหาแม่ที่เมืองเลย ค่ำไหนนอนนั้นเมื่อคืนนอนอยู่ที่ทุ่งนา

แม่เลยถามว่า ทำมั้ยไม่ขึ้นรถโดยสารกลับเมืองเลย เขาบอกว่าไม่มีเงินพอจะขึ้นรถ และถ้าขึ้นรถเขาก้อไม่ให้หมาขึ้น เขาเลยยอมที่จะเดินไปพร้อมกับหมา หมาสีน้ำตาลแดงเป็นหมาตัวผู้ผมเลี้ยงมันมาผมไม่อยากทิ้งมันครับ (ได้ยินคำนี้แล้วจุกอก) พ่อคุณเอย...รักหมามากขนาดยอมลำบากและเดินไปด้วยกัน
 

สังเกตุจากการพูดคุย แม่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้สติไม่เต็ม 100% และแม่ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีรึป่าว แต่สิ่งหนึ่งที่แม่สัมผัสได้คือเค้ารักน้องหมามากและน้องหมาก็รักเค้ามากเช่นกัน เพราะเวลาที่แม่เดินเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้น้องหมาจะมองและมีเสียงขู่ เบาๆ 

แม่เลยซื้ออาหารน้ำดื่มและนมให้ และบอกให้เค้าและน้องหมาแวะพักกินข้าวก่อนเดินทางต่อ เลยให้เค้ามาพักที่ศาลาประจำหมู่บ้าน สิ่งที่น่าสงสารคือภาพที่เห็นน้องหมาคงเหนื่อยและกำลังจะฮีทสโตรกจากอากาศร้อนและขาดน้ำ พอหมาเห็นบ่อน้ำ น้องหมารีบวิ่งลงไปกินน้ำ กินแบบเยอะมากกินไปก้อมองเจ้าของไป
 

แม่ให้เขากินข้าวและแม่ก้อซื้ออาหารมาเผื่อน้องหมาเขาด้วย บอกให้เค้าพักให้หายเหนื่อยและค่อยเดินต่อ รึอยากให้ช่วยอะไรก้อบอก เขาได้แต่ยกมือไหว้ขอบคุณ แม่เลยให้เงินไว้เผื่อเขาจะได้ซื้อน้ำและอาหารเวลาเดินทาง

แม่ไม่รู้หรอกว่าเขาจะเป็นคนดีมากน้อยแค่ไหนแต่สิ่งที่เขาทำให้เห็น  แม่รู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง เพราะเมื่อเขาเห็นว่าน้องหมาเหนื่อยเขาก็อุ้มน้องหมาเดินกันต่อไป. 

หากใครเห็นผู้ชายกับหมาสีน้ำตาลแดงเดินอยู่ข้างถนน เพื่อไปเมืองเลย ช่วยแบ่งปันน้ำใจด้วยน้ำดื่มหรืออาหารให้เขาด้วยนะคะ รึถ้าคุณจะเดินทางไปเมืองเลย ก้อขอความเมตตาพาเขาไปด้วยจะเป็นพระคุณมาก