ที่สุดแห่งความอาลัย “สางขึ้น-สางลง-หักพระสาง” ในวาระสุดท้ายของการจากลา

ที่สุดแห่งความอาลัย...

“สางขึ้น-สางลง-หักพระสาง”

ในวาระสุดท้ายของการจากลา

.

ทำไมต้อง “หักพระสาง” 

เปิดบันทึกความหมายแห่งโบราณราชประเพณี 

ในพระราชพิธีสรงน้ำพระศพ

.

ในพระราชพิธีอันงดงามและเปี่ยมไปด้วยความหมายของราชสำนักไทย

มีหนึ่งพิธีกรรมที่แฝงไว้ด้วยคติธรรมอันลึกซึ้งเกี่ยวกับการจากลา... 

นั่นคือพิธี “หวีพระเกศาและหักพระสาง”

 

"พระสาง" หรือหวี มิได้เป็นเพียงเครื่องใช้ส่วนพระองค์

หากแต่เป็นสิ่งของใกล้พระองค์ที่สุด เมื่อถึงวาระสุดท้าย 

ขั้นตอนการหวีพระเกศาตามแบบแผนโบราณ 

จึงเต็มไปด้วยความหมายที่กินใจ

 

การสางขึ้น

เปรียบเสมือนการเทิดพระเกียรติ

และระลึกถึงพระเกียรติคุณที่ทรงบำเพ็ญมาตลอดพระชนมชีพ

 

การสางลง

สื่อถึงการสิ้นสุดแห่งภารกิจในโลกมนุษย์

และการคืนสู่ความสงบ

 

การสางกลับขึ้นอีกครั้ง

เปรียบดังการเชิดชูพระเกียรติคุณ

ให้ดำรงอยู่เหนือกาลเวลา... 

แม้พระชนมชีพจะสิ้นสุดลง 

แต่ความดีจะยังคงอยู่ตลอดไป

 

เนื้อหาเพิ่มเติมจาก : โบราณนานมา

เจ้าฟ้าสิริวัณณวรีฯ เป็นผู้ถวายพระภูษาตาดระกำคลุมพระศพ และทรงเป็นผู้หวีพระเกศาถวายพระศพ ตามโบราณราชประเพณี 
.
ในการพระราชทานน้ำสรงพระศพ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ถวายพระภูษาตาดระกำคลุมพระศพ และทรงเป็นผู้หวีพระเกศาถวายพระศพ

 

เหตุใดจึงต้อง "หักพระสาง"?

เมื่อเสร็จสิ้นพิธี พระสางจะถูกหักออกเป็นสองส่วน วางลงบนพาน... 

นี่คือสัญลักษณ์แห่งการสิ้นสุดหน้าที่ทางโลก 

และเป็นการยอมรับสัจธรรมความจริงว่าทุกสิ่งย่อมมีวาระแห่งตน

สิ่งของใกล้ตัวที่เคยใช้สอย ย่อมสิ้นสุดลงเช่นเดียวกับสังขาร 

แต่สิ่งที่คงอยู่ตลอดไป มิใช่อำนาจหรือยศศักดิ์ หากคือ "ความรัก" และ "ความดี" 

ที่บุคคลผู้นั้นได้ฝากไว้ในความทรงจำของผู้คน

นี่คือภาพสะท้อนแห่งสายสัมพันธ์ที่งดงามภายใต้กรอบราชประเพณี ที่แม้จะเป็นเพียงพิธีกรรมสั้นๆ แต่กลับบอกเล่าความหมายของชีวิตได้อย่างชัดเจนที่สุด

ขอน้อมจารึกไว้เป็นเกียรติประวัติ และความรู้คู่แผ่นดินไทย