ตัวเลขน่าห่วง เปิด 10 จังหวัดวิกฤตความยากจนสูงสุดในประเทศ

สภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) เปิดเผยรายงานสถานการณ์ความยากจนและความเหลื่อมล้ำของประเทศไทย ประจำปี 2567 พบว่า จำนวนประชากรที่อยู่ใต้เส้นความยากจนเพิ่มขึ้นจากปีก่อน สะท้อนว่าปัญหาความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจยังคงเป็นความท้าทายสำคัญ โดยเฉพาะในหลายจังหวัดที่เผชิญกับปัญหาความยากจนมาอย่างต่อเนื่อง

ข้อมูลระบุว่า ในปี 2567 ประเทศไทยมีประชากรยากจนคิดเป็นร้อยละ 4.89 ของประชากรทั้งประเทศ หรือประมาณ 3.43 ล้านคน เพิ่มขึ้นจากปี 2566 ที่มีสัดส่วนร้อยละ 3.41 โดยการเพิ่มขึ้นดังกล่าวสอดคล้องกับการปรับเส้นความยากจนจาก 3,043 บาท เป็น 3,078 บาทต่อคนต่อเดือน เพื่อให้สอดคล้องกับค่าครองชีพขั้นต่ำในปัจจุบัน

สำหรับ 10 จังหวัดที่มีสัดส่วนประชากรยากจนสูงที่สุด ได้แก่

1. แม่ฮ่องสอน 25.69%
2. ยะลา 25.41%
3. ปัตตานี 25.39%
4. นราธิวาส 21.07%
5. อุบลราชธานี 20.34%
6. สระแก้ว 16.00%
7. พัทลุง 15.74%
8. ศรีสะเกษ 14.08%
9. เชียงราย 13.69%
10. ตาก 13.37%

รายงานยังพบว่า แม่ฮ่องสอน ยะลา ปัตตานี นราธิวาส และตาก ยังคงติดอันดับจังหวัดที่มีสัดส่วนคนจนสูงสุดของประเทศอย่างต่อเนื่อง สะท้อนว่าปัญหาความยากจนในพื้นที่เหล่านี้ยังเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างที่ต้องได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง โดยเฉพาะแม่ฮ่องสอนและปัตตานี ซึ่งเผชิญภาวะความยากจนเรื้อรังมานานกว่า 15 ปี

เมื่อพิจารณาเป็นรายภูมิภาค พบว่า ภาคใต้มีสัดส่วนคนจนสูงที่สุดอยู่ที่ร้อยละ 9.43 รองลงมาคือภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ร้อยละ 6.56 และภาคเหนือ ร้อยละ 5.75 ขณะที่กิจกรรมทางเศรษฐกิจและการจ้างงานที่สร้างรายได้สูงยังคงกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพมหานครและภาคกลาง รวมถึงพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC)

สศช. ยังประเมินว่า มาตรการแก้ไขปัญหาความยากจนที่ผ่านมา ยังมีข้อจำกัดหลายด้าน ทั้งการช่วยเหลือที่ยังไม่สอดคล้องกับความต้องการของครัวเรือนยากจน การกำหนดนโยบายที่ไม่คำนึงถึงบริบทของแต่ละพื้นที่ การขาดระบบติดตามและประเมินผลอย่างต่อเนื่อง รวมถึงมาตรการช่วยเหลือเกษตรกรที่ยังเน้นการบรรเทาปัญหาระยะสั้น มากกว่าการสร้างรายได้ที่มั่นคงในระยะยาว

ทั้งนี้ สศช. เห็นว่า การแก้ไขปัญหาความยากจนจำเป็นต้องปรับรูปแบบนโยบายให้เหมาะสมกับศักยภาพของแต่ละพื้นที่ พร้อมสร้างโอกาสในการประกอบอาชีพและรายได้ที่ยั่งยืน เพื่อลดความเหลื่อมล้ำและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนในระยะยาว