17 เมษายน วันระลึกถึงสมเด็จโต พระมหาเถระผู้เปี่ยมบารมีแห่งรัตนโกสินทร์

17 เมษายน วันคล้ายวันชาตกาล สมเด็จพระพุฒาจารย์โต พรหมรังสี ประวัติสมเด็จโต พระมหาเถระแห่งรัตนโกสินทร์ ผู้เผยแผ่พระคาถาชินบัญชร พระพุทธศาสนา เมตตาบารมี ความศรัทธา วันสำคัญทางศาสนา พุทธศาสนาไทย สักการะรำลึกคุณูปการ

 

๑๗ เมษายน น้อมรำลึกครบรอบ ๒๓๘ ปี ชาตกาล
"สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)"

น้อมสักการะพระเกียรติคุณ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) พระมหาเถระผู้ทรงคุณูปการอย่างยิ่งต่อพระพุทธศาสนาในแผ่นดินรัตนโกสินทร์ และผู้เปี่ยมด้วยเมตตาบารมีอันแผ่ไพศาล

 

ประวัติโดยสังเขป

ชาตกาล: ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๓๓๑ (รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) ณ บ้านไก่จ้น (บ้านท่าหลวง) อ.ท่าเรือ จ.พระนครศรีอยุธยา

บรรพชา: พ.ศ. ๒๓๔๓

อุปสมบท: พ.ศ. ๒๓๕๐

มรณภาพ: ๒๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๑๕ (สิริอายุ ๘๔ ปี)

สมเด็จโตฯ คือผู้ปรับปรุงและเผยแพร่ "พระคาถาชินบัญชร" พระคาถาอันศักดิ์สิทธิ์ที่อัญเชิญพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์สาวก มาสถิตเป็นกำแพงแก้วคุ้มครองผู้สวดภาวนา ให้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมาจนถึงปัจจุบัน

 

พระคาถาชินบัญชร
(ฉบับเต็มสมบูรณ์)

ตั้งนะโม ๓ จบ

ปุตตะกาโมละเภปุตตัง ธะนะกาโมละเภธะนัง
อัตถิกาเยกายะญายะ เทวานังปิยะตังสุตตะวา
อิติปิโสภะคะวา ยะมะราชาโน ท้าวเวสสุวัณโณ
มรณังสุขัง อะระหังสุคะโต นะโมพุทธายะ

๑. ชะยาสะนากะตา พุทธา เชตวา มารัง สะวาหะนัง จะตุสัจจาสะภัง ระสัง เย ปิวิงสุ นะราสะภา.

๒. ตัณหังกะราทะโย พุทธา อัฏฐะวีสะติ นายะกา สัพเพ ปะติฏฐิตา มัยหัง มัตถะเกเต มุนิสสะรา.

๓. สีเส ปะติฏฐิโต มัยหัง พุทโธ ธัมโม ทะวิโลจะเน สังโฆ ปะติฏฐิโต มัยหัง อุเร สัพพะคุณากะโร.

๔. หะทะเย เม อะนุรุทโธ สารีปุตโต จะทักขิเณ โกณฑัญโญ ปิฏฐิภาคัสมิง โมคคัลลาโน จะ วามะเก.

๕. ทักขิเณ สะวะเน มัยหัง อาสุง อานันทะ ราหุโล กัสสะโป จะ มะหานาโม อุภาสุง วามะโสตะเก.

๖. เกสันเต ปิฏฐิภาคัสมิง สุริโย วะ ปะภังกะโร นิสินโน สิริสัมปันโน โสภิโต มุนิปุงคะโว.

๗. กุมาระกัสสโป เถโร มะเหสี จิตตะ วาทะโก โส มัยหัง วะทะเน นิจจัง ปะติฏฐาสิคุณากะโร.

๘. ปุณโณ อังคุลิมาโร จะ อุปาลี นันทะ สีวะลี เถรา ปัญจะ อิเม ชาตา นะลาเต ติละกา มะมะ.

๙. เสสาสีติ มะหาเถรา วิชิตา ชินะสาวะกา เอเตสีติ มะหาเถรา ชิตะวันโต ชิโนระสา ชะลันตา สีละเตเชนะ อังคะมังเคสุ สัณฐิตา.

๑๐. ระตะนัง ปุระโต อาสิ ทักขิเณ เมตตะ สุตตะกัง ธะชัคคัง ปัจฉะโต อาสิ วาเม อังคุลิมาละกัง.

๑๑. ขันธะโมระปะริตตัญจะ อาฏานาฏิยะ สุตตะกัง อากาเส ฉะทะนัง อาสิ เสสา ปาการะสัณฐิตา.

๑๒. ชินา นานาวะระสังยุตตา สัตตัปปาการะ ลังกะตา วาตะปิตตาทะสัญชาตา พาหิรัช ฌัตตุปัททะวา.

๑๓. อะเสสา วินะยัง ยันตุ อะนันตะชินะ เตชะสา วะสะโต เม สะกิจเจนะ สะทา สัมพุทธะปัญชะเร.

๑๔. ชินะปัญชะระมัชฌัมหิ วิหะรันตัง มะฮี ตะเล สะทา ปาเลนตุ มัง สัพเพ เต มะหาปุริสาสะภา.

๑๕. อิจเจวะมันโต สุคุตโต สุรักโข ชินานุภาเวนะ ชิตุปัททะโว ธัมมานุภาเวนะ ชิตาริสังโฆ สังฆานุภาเวนะ ชิตันตะราโย สัทธัมมานุภาวะปาลิโต จะรามิ ชินะ ปัญชะเรติ.